روز شعر و ادب پارسی

روز شعر و ادب پارسی و بزرگداشت استاد شهریار

روز شعر و ادب پارسی

بیست و هفتم شهریور ماه 1367، روز درگذشت شهریار، شاعر ایرانی ست.

این روز، در تقویم ایرانی، با نام روز شعر و ادب پارسی ثبت شده است.

شعر و ادبیات فارسی

دقت کردید؟

وقتی به دنیا می آییم و توی گهواره ایم، لالایی میشنویم.

یعنی از همان زمان با شعر و ترانه آشنا میشویم.

وتی هم از دنیا میرویم، مزارمون مزین میشود به یک شعر یادگاری!

این یعنی اینکه از شروع تا پایان زندگیمان، عجین هستیم با شعر و ادبیات پارسی.

میدانید که، زبان و ادبیات فارسی، دومین زبان جهان اسلام است.

شهریار، از شعرایی است که در سرودن انواع شعر فارسی ، تبحر داشته‌.

نگاهی کوتاه به زندگینامه استاد شهریار

تخلص او شهریار بود.

نامش، سید محمدحسین بهجت تبریزی و اهل آذربایجان.

او سال 1285 زاده شد و در 82 سالگی، دیده از جهان فروبست.

شهریار، کودکی اش را در روستا سپری کرد.

پدرش وکیل بود و پس از آنکه شهریار دوره ی راهنمایی را تمام کرد، او را برای ادامه ی تحصیل، به مدرسه ی دارالفنون تهران فرستاد.

شهریار، در سال 1303 وارد رشته ی پزشکی شد؛

ولی درگیر رابطه ی عشقی شد و به خاطر شکست در این مقوله، قبل از گرفتن مدرک و دقیقن شش ماه قبل از اتمام تحصیلاتش، ترک تحصیل کرد.

پس از این ماجرا، شهریار به خراسان رفت و در اداره ی ثبت اسناد مشهد و نیشابور مشغول به کار شد و بعد از  چهار سال، به تهران بازگشت.

سال 1315 بود که در بانک کشاورزی استخدام و پس از مدتی هم به تبریز منتقل شد.

در همان سالها بود که دانشگاه تبریز، شهریار را یکی از پاسداران شعر ادب پارسی خواند؛

شهریار، مدرک افتخاری دکترای دانشکده تبریز را هم از ان خود کرد.

سال 1332 بود که با دختری از بستگانش ازدواج کرد.

شهرزاد، مریم و هادی حاصل این این وصلت بودند.

شهریار و دنیای هنر

شهریار، یه هنر دوست و هنرمند واقعی بود.

اهل موسیقی و خوشنویسی، مخصوصن شعر بود.

در نوشتن نسخ، نستعلیق و تحریری متبحر بود و قرآن را مینوشت.

جوان که بود، سه تار مینواخت؛

ولی پی تحولاتی درونی، سه تار را برای همیشه کنار گذاشت!

منظومه ی حیدر بابایه سلام، مهمترین اثر شهریار است.

ویژگی شعر شهریار

شهریار، ساده و روان شعر میگفت؛

که همین سادگی از جذابیتهای کلامش بود.

شاخص ترین ویژگی اشعار شهریار، این بود که گاهی کنار بیان لطیف و ادیبانه، با شجاعت، پروایی از کاربرد اصطلاحات عامیانه نداشت و تصاویر زیبای کلامی را با جملات محاوره ای در می آمیخت و از اینکه ادیبان، سطح شعرش را نازل بپندارند نمی هراسید.

او به تحول و تجدید حیات در شعر ادبی معتقد بود و این نوگرایی در اشعارش مشهود بود.

شهریار، بیشتر غزل میگفت؛

ولی در سرودن قصیده، مثنوی، قطعه، رباعی و شعر نیمایی هم تبحر داشت.

معروف ترین غزلیاتش، «علی ای همای رحمت» و «آمدی جانم به قربانت» هستند.

شهریار، نسبت به علی بن ابی‌طالب ارادتی ویژه داشت؛

و شیفته ی حافظ بود.

شعر در خدمت دین

شهریار، با اشعارش، مذهب، ملت و میهنش را به دنیا معرفی میکند.

با شنیدن اشعارش، گاهی در آسمان های عرفان پرواز میکنید و عالم هایی بالاتر از این عالم ظاهری را درک میکنید؛

گاهی هم دگرگون میشوید، به روزگار پر از حسرت خود، به ناپایداری روزگار، به آرزوهای محال و فرصتهای از دست رفته فکر میکنید و اشک میریزید.

در واقع میتوان گفت، هر یک از اشعار شهریار، پرده ای از سوز و سازها و افت و خیزهای زندگی او را نشان می دهد و از وطن، اجتماع و تاریخ سخن می گوید.

شهریار و پرواز تا بی نهایت

بامداد 27 شهریور 1367 بود که این شاعر آزاده، به سمت معبودش پر کشید.

در مراسمی کم نظیر، تشییع شد و بنابر وصیتش در مقبره ی شعرای تبریز، دفن شد.

اشعار ناب و آهنگ صدای گیرایش، هنوز هم برای همه ی ما گوشنواز و دلنواز است و استاد شهریار، با آن چهره ی آرام، برای همیشه در اذهان ما جاودان خواهد ماند.

هفته ی دفاع مقدس

مطالب مرتبط