روز سینما

21 شهریور، روز سینما

سال 1279 بود که مظفرالدین شاه، اولین دوربین فیلمبرداری و نمایش فیلم رو به ایران آورد.

نخستین فیلمبردار ایرانی هم، ابراهیم خان عکاس باشی بود.

نخستین فیلمبردار ایرانی هم، ابراهیم خان عکاس باشی بود.

نامگذاری روز سینما

سال 1379 بود که چهارمین جشن بزرگ سینمای ایران، همزمان با بزرگداشت صدمین سال ورود سینما به ایران برگزار شد.

در همان جشن، روز 21 شهریور ماه را به عنوان روز ملی سینما ثبت کردند و در تقویم ثبت شد.

هر ساله هم، جشن خانه ی سینما، در همین روز برگزار می شود.

تاریخچه سینما

سال 1895، برادران لومیر دستگاهی درست کردند به اسم سینماتوگراف.

لومیر، دستک دستگاه را میچرخاند و عکسهای متحرک را روی پرده ای سفید به نمایش میگذاشتند.

در پاریس خیلی از این دستگاه استقبال شد.

به همین خاطر لومیر نمایندگانی به کشورهای دیگر فرستاد سینماتوگراف را معرفی کنند.

تاربخچه ورود سینما به ایران

سال 1279، مظفرالدین شاه به اروپا سفر کرد.

آنجا با سینما آشنا شد.

شاه، همراه میرزا ابراهیم خان عکاس باشی، از دستگاه سینماتوگراف و لانترن ماژیک بازدید کردند.

آن زمان، پنج سال از اختراع این دستگاه گذشته بود.
در همین زمان بود که مظفرالدین شاه در طول اقامتش در اروپا، چندین دفعه ی دیگر به سینما رفت و پس از آن هم زمان بازگشت به ایران، یکی از آن دستگاه ها را به ایران آورد.

نخستين مدرسه سينمايى و فيلم‌بردارى در ايران
اوانس اوگانيانس، مهاجرى ارمنى / روس بود، که پس از اتمام تحصيلاتش در رشته سينما به ايران آمد.

او مدرسه ی سینمایی را تأسیس کرد و بعد از آن به تولید فیلم پرداخت.

فراخوان اولیه ای که برای ثبتنام در این مدرسه دادند، نتیجه ای نداد؛

ولی در دوره های بعد، در سال 1309، سیصد نفر در این مدرسه ثبتنام کردند.

که البته فقط 12 نفر از این ها دوره را تمام کردند.

اولین فیلم ناطق ایرانی

سال 1312، اردشیر ایرانی، نخستین فیلم ناطف فارسی زبان را در هندوستان ساخت.

اسم این فیلم، دختر لر بود.

استقبال زیادی از این فیلم شد که دلیل خوبی برای ساخت چند فیلم ایرانی دیگر بود.

بین سالهای 1315 تا 1327، ایران دچار تغییرات جوی سیاسی بود که به همین دلیل سانسورهای شدیدی روی فیلمها صورت میگرفت.

همچنین جنگ جهانی دوم که در همان زمان رخ داد، سینمای نوپای ایران را دچار رکود کرد.

البته باید گفت که سینمای ایران در آن زمان هنوز عمومی نشده بود و معدود سینمایی هم که در تهران و شهرهای بزرگ قرار داشتند، مخصوص به اشراف و قشر خاصی از جامعه بودند.

آن زمان، تهیه کنندگان فیلم، هیچ خط فکری مشخص و سازمان دهی شده ای نداشتند.

البته عبدالحسین سپنتا از این قاعده جدا بود.

او فرد با سوادی در حوزه ی فرهنگی و عناصر ادبیات کهن ایران بود و این مقوله در فیلمهایش کاملن مشهود.

ولی عمده ی فیلمهای آن زمان، اقتباسی ناشیانه از فیلمهای خارجی بود.

نخستین سالن سینمای عمومی

سال 1283، میرزا ابراهیم خان عکاسباشی، اولین سالن سینمای عمومی را افتتاح کرد.

البته، اولین سالن سینمای ایران، در سال 1305 ساخته شد ولی مخصوص قشر خاصی بود.

در سال 1308 هم سینماهای ایران، مایاک و سپه که ظرفیت بیش از 1100 نفر داشتند، ساخته شد.

هفته ی دفاع مقدس

مطالب مرتبط